විකිණුන කන්‍යයාවිය 01 _01_

 විකිණුන කන්‍යයාවිය

_01_

"ආහ්.. උ//ඹ නම් පට්ට ක//ද//ක් බ//න්.. මෙච්චර කාලයකට ගෑ//නු එක්ක නිදා ගත්තා.ඒත් අද තමයි දැනෙන්න ඒක කලේ.. ප/ට්//ට/ම ආ//ත//ල් එකක් දුන්නෙ කෙ//ල්//ලේ.. "

ඔහු අඩි හයක් පමන උසකින් යුක්ත දේහධාරි සිරුරක් ඇති අයෙකි.අදුරු කුටිය මත තිබු යහව මත නිරුවතින් වැතිර හිදි යුවතියගෙ දෙනෙත් රත් පැහැයට හැරි ගොසින්ය.

තැනින් තැන වැටි තිබු වස්ත්‍ර හැද ගනිමින් දේහධාරියා ඇගේ ගත මතින් බසිනු ලැබුවේ හෝරා කීපයක්ම ඇ⁣ගෙ ගතෙහි සාරය උරා බී අවසන් විමෙන් පසුවය.

අප්‍රාණික ගත අමාරුවෙන් සිරුරෙහි ඉතිරිව තිබු ශක්තියෙන් වාත්තන් කර ගත් යුවතිය ඇද විට්ටමට හේත්තු උවේ සිහින් ඉකියක් මුවින් පිට කරමින්ය.ඇගෙ රත් පැහැ දෙනෙත් මත රැදි තිබුනේ වේදනාවක්ය.

ඇයට පිටු පා සිටගෙන හිදි නිරුවත් පිරිමි සිරුරෙහි පිට ප්‍රදේශය පුරා පැවතියේ පච්චයකි.ජීවිතයෙහි තමන් සතුව තිබු වටිනාම වස්තුව අදුරු කුටියක් තුල නාදුනන අයෙකුගෙ සිරුරකට පූජ කොට හිදි යුවතිය රිදුම් දුන් සිරුරින් නැගුන වේදනාව දරා ගත නොහැකිව කෙඳිරි ගෑවේය.

කන් අඩි මත ගැටි ඇගේ සිහින් කෙදිරිය හමුවේ දේහධාරියා සිටගෙන හිදි තැනම සිටගෙන ආපසු හැරෙන්නෙ කලිසමෙහි ෂිපරය වසා ගනිමිනි.නමුත් ඔහු දුටුවේ ඇද විට්ටමට හේත්තු උන යුවතිය සිහි සුන්ව සිටිනායුරුය.

"ඒයි.. කෙ/ල්/ලේ නැගිටපන්.. ඇස් ඇරපන්.. උඹට ඕන කිව්ව ගාන මම ගෙව්වා.. මට මෙතන ඉන්න වෙලාවක් නැ.මම යන්න ඕන.. නැගිටපන්.."

නමුත් ඇය නිහඩය.නිරුවත් පියයුරු යුග්ලය මත රැදි තිබු ඔහු දත් පහරවල් ඔහු දැක්කෙත් ඒ වෙලාවේ.මීට පෙර ඕන තරම් කෙල්ලෝ ඔහුත් එක්ක යහන් ගත උනත් කිසි දවසක ඔහු වියරුවෙන් ඔවුන් සමග කායිකව එක් වන විට කරනු ලැබු දේවල් ඇස් වලට දැකලා තිබුනේ නැ.ඒත් පලවෙනි වතාවට ඇයගෙන් ඒ හැම දේම දැක්කා.

"මේකිටසිහිව නැතිව ගියා.. මම දැන් මොකක්ද කරන්නෙ.."

කිසිම දෙයක් මතක් උනේ නැ.ඒත් දැක්කා මේසේ උඩ තිබුන වතුර බෝතලය.ඒකෙන් වතුර ටිකක් අතට ගත්ත ඔහු ඇ⁣ගේ මුහුණට ඒ වතුර ඉස්සා.ඊටත් පස්සෙ ඇය ලගින්ම වාඩි වෙලා ඇය දිහා බලාන ඇයව හමු උන හැටි සිහිකලා.

ඒක උනේ ඊයේ රැ.ක්ලාබ් එකෙන් එලියට ඇවිත් වාහනේ ලගට ඇවිදන් යන ගමන් හිටියේ.එක පාරටම ඔහු ලගට දුවගෙන ආවේ ළාබාල තරුණියක්.ඒත් ඇය හිටියෙ හඩමින්.අත් එකතු කරන් ඔහුට වැදගෙන හඩමින්.

"අනේ මහත්තයා පිං සිද්ධ වෙයි.මට ඉන්නෙ මගේ නන්ගි විතරයි.ඒත් එයා මේ වෙනකොට ඉන්නෙ හොස්පිටල් එකේ දැඩි සත්කාර ඒකකයෙ.අනේ පිං සිද්ධ වෙයි.. එයාගේ ඔපරේෂන් එක කරන්න උදව් කරන්න...මහත්තයාට පිං සිද්ධ වෙයි.."

නමුත් බී මතින් හිදි ඔහු දෙනෙත් දිව්වේ ළාබාල යුවතියගෙ සිරුර පුරා.

හුරු බුහුටි යුවතියගෙ සිරුර ඔහුගෙ ඇස් මත නතර වෙනකොට ඇය ගැන නෙවෙයි.ඇගේ සිරුර ගැන ඔහුට ඇති උනේ ආසාවක්.

"හරි.. මේ අහපන් කෙල්ලෙ.. උඹට ඕන කරන සල්ලි මම දෙන්නම්.හැබයි උඹට ඒ සල්ලි ඕන නම් හෙට හවස හතර වෙනකොට මේ ක්ලාබ් එක ඉස්සරහට වරෙන්.. එහෙම උනොත් මම උඹට ඕන සල්ලි ටික දෙන්නම්.. එච්චරයි.. දැන් අහකට වෙයන්.. මට පරක්කුයි.."

නමුත් ඇය එයි කියලා හිතුවේ නැ.ක්ලාබ් එකට ඇවිත් වාහනේ වෙහිකල් පාර්ක් එකට දාපූ ගමන් ඇය කොහෙදෝ ඉදන් ඔහු ලගට ආවේ දුවගෙන.

"මහත්තයා.. මම ආවා.. අනේ අම්මගෙ ඔපරේෂන් එකට සල්ලි බදින්න ඕන.."

පුදුමයි ඔහුට.ඒත් කෙල්ල හරි හැඩයි.ඒ සිරුරට ලෝභ හිතුනා.

"හරි යමු.. කොහෙටද සල්ලි බදින්න තියෙන්නෙ. හැබැයි මේ කිසිම දෙයක් එලියට එන්න බැ.ඒක උඹ මට පොරොන්දු වෙනවද..?"

ඇය සිය හිස වේගයෙන් සොලවද්දි ඔහු ඇයත් වාහනේට දාගෙන වේගයෙන් රථය අරන් ගියේ හොස්පිටල් එකට.

එතනදි ලක්ෂ දොළහක මුදලක් කිසිම දෙයක් අහන්නෙ නැතිව හොස්පිටල් එකට ගෙව්වා.

එලියට ඇවිත් වාහනේට නැගපු ගමන් ඇය කලේ ඔහුගෙ දෙපා අල්ලලා වැන්ද එක.

"අනේ මහත්තයාට ගොඩක් පිං..ම මහත්තයා කියන ඕන දෙයක් කරන්නම්.. මහත්තයාට ගොඩක් පිං.."

එතනින් පස්සෙ ඇයවත් අරන් කෙලින්ම ආවේ සුපුරුදු හොටෙල් කාමරේට.

ඒත් ඒ වෙලාවේ තමයි දැන ගත්තෙ කෙල්ලට අවුරුදු දහා අට පිරුනා විතරයි කියන එක.

ඊටත් වඩා කෙල්ල වර්ජින් කියන එක.

ඒත් ඒ වෙනකොටත් හැම ⁣දේම වෙලා අවසන්..

"ටක් ,ටක් ,ටක්.. කවුද ඇතුලේ ඉන්නෙ .. මේ ⁣දොර අරිනවා.. අපි පොලිසියෙන්.."

කල්පනා ලෝකයෙ හිටිය ඔහු පියව සිහියට ආවේ ඇහුන හඩට.⁣දොරට ගගහා කෑ ගහනවා.

ඒත් පොලිසියෙන් කියලා ඇහුන ගමන් ඔහු සෑහෙන්න බය උනා...

"පො..ලිසියෙන්.. දෙයියනේ.. එත් කොහොමද.. මම දැන් මොකක්ද කරන්නෙ.."

එහ මොලහත් එක්ක රත් උනා.ඒකට ලොකු හේතුවක් තිබුනා.සංදීප් අභිමන් වීරබන්දු.නිකම්ම නිකම් කෙනෙක් නෙවෙයි.රටේ පාර්ලිමේන්තුව නියෝජනය කරපු ලොකු ඇමති වරයෙක්ගෙ දරුවෙක්.

ඇමති රාජිත වීරබන්දුගෙ පුතා තමයි සංදීප්..

"මේ දොර අරිනවද..? එහෙම නැත්තම් අපි අරින්නද..?"

ඒ වෙලාවෙමයි සිහියක් නැතිව හිටිය කෙල්ල සිහියට එන්න ගත්තෙත්.

ඒත් විනාඩි දෙකක් යනකොට එලියෙන් වැදුන පා පහරකින් දොර ඇරුනා.ඇරුණ දොරෙන් ඇතුලට අවේ සම්පූර්ණ නිල ඇදුමෙන් සැරසුන පොලිස් නිළදාරියෝ පස් දෙනෙක්..

"සාජන්.. මේ දෙන්නාවම දා ගන්නවා ජීප් එකට.. ඉක්මන් කරනවා.."

                  ___සුගත්___

"සර් මම කියන දේ අහන්න.. ප්ලිස්.. අපි කෙලින්ම කතා කරමු.. මේක එලියට නොයන්න සර්ගේ ගාන කියන්න මට.."

පොලිසියට අරන් ගිහින් හිටියා ගොඩක් අය.ඒ අතර ගණිකාවෝ පවා හිටියා.

ඒ හැමෝම අතර සංදීප් සහා ඔහු එක්ක කාමරේ හිටිය කෙල්ලත් හිටියා.

මේක එළියට ගියොත් වෙන දේ ගැන සංදීප් හොදින් දන්නවා.ඒ නිසාම උත්සහා කලේ බේරෙන්න.

"මිස්ටර් ටිකක් ඉන්න.සාජන් අර කෙල්ලව ගේනවා මෙහෙට.."

පොලිස් නිලධාරියා සංදීප් කිව්ව දේට ඇහුම් කන් දුන් නැ.

ටිකක් වෙලා යද්දි හඩමින් ඉකි ගාගා හිටිය කෙල්ලව එතනට ගෙනාවා..

"තමුන්ගෙ නම මොකක්ද..?"

"සයනි.. අනුත්තරා ස..ර්.. "

"එතකොට තමුසෙත් සල්ලි වලට ඇග විකුණන එකද කරන්නෙ.."

"අ..නේ නැ.සර්.. මම එහෙම කෙනෙක් නෙවෙයි.. අනේ මගේ අම්මගෙ ජීවිතේ බේර ගන්න ඕන හින්දයි.."

ඇය ඉකි ගාගා සිද්ධ උන හැම දේම කිව්වා.

සංදිප්ගෙ හිතට එතකොටම තමයි මතක් උනේ කෙල්ල වර්ජින් කියලා.

ඒ දේ නැති උනේ ඔහු අතින් කියලත්..

"චික් තමුන්ට ලැජ්ජා නැද්ද මිස්ටර් සංදිප්.. තමුන්ගෙ තාත්තා මේ රටේ වැදගත් කෙනෙක් වෙලත් මේ වගේ පහත් දේවල් කරන්න..? මේ පොඩි දරුවෙක්.දැන් මේ දරුවගෙ අනාගතයට මොකක්ද කරන්නෙ.. අයි ඇම් සොරි.. මට මේක ගැන තමුන්ගෙ පවුලේ අයට දැනුම් දෙන්න වෙනවා.සමහර විට මේක මීඩියා වලත් යයි.ඒක එහෙම නොවෙන්න නම් තමුන් එක දෙයක් කරන්න ඕන.. ඒකට කැමති උනොත් විතරක් මම තමුන් ගැන සලකා.බලන්නම්.."

මොනා කියයිද..? ඒ කියන දේ සංදිප් පිලි ගනිද..?බලමු ඊලග කොටසින්...